Nadat we geopend hadden, en een spelletje gedaan, kwam er een vreemde mevrouw aangewandeld. Deze mevr. had een verrekijker om haar nek hangen. Toen ze op het terrein aankwam, viel ze ergens over. Het bleek dat de veter van haar schoen los was, die Nils heel lief voor haar vastmaakte. Haar ene been zat helemaal onder de modder. Ze was nl. uitgegleden, en met haar ene been in de sloot beland. Gelukkig kon ze zich nog net vasthouden aan een boom, waardoor ze niet helemaal in de sloot was gevallen.
Deze mevr. heette mevr. Peghattie. Mevr. Peghattie wilde graag op expeditie (onderzoekstocht) in de jungle, maar de overige leden van de expeditie wilde niet met haar mee.
De een was zwanger, de volgende was aan het verbouwen, en zo was er uiteindelijk niemand meer over die met haar mee wilde. De Bevers vonden dit geen enkel probleem, want die boden zich spontaan aan om mee te gaan op expeditie.
Maar ja, voor een expeditie moet je wel een beetje getraind zijn, dus zijn we begonnen met de spieren los te maken. Dit deden we door middel van het hanenspel. In de knieholten kwam een stok. Je armen moest je achter de stok langs en dan voor je benen vasthouden. Mevr. Peghattie kwam er op deze manier achter dat er 4 goede expeditieleiders waren. Cheyenne, Daan, Levi en Mark waren ondanks hun lastige houding niet omver te krijgen.
Daarna gingen we een ander spel doen. In de jungle moet je nl. soms paden maken, omdat het daar heel erg dicht begroeid is. Dan heb je een scherp mes bij je, dat je gebruikt om de begroeiing weg te snijden. Als je dan met meerdere personen bent is dat natuurlijk best gevaarlijk. Daarom gingen we even droog oefenen. Mevr. Peghattie zette iedereen op een rij. In haar hand hield ze een stok (wat een hakmes) moest voorstellen. Als de stok hoog bewogen werd, moesten de Bevers snel bukken, werd de stok laag bewogen, moesten we springen. Op deze manier kun je voorkomen dat je dan snijwonden oploopt met een hakmes. Dit werd even flink geoefend, omdat dat een gevaarlijke onderneming was.
Uiteindelijk gingen we in een kring oefenen, en na enig oefenwerk, vroeg mevr. Peghattie of Pompedy de stok (hakmes) over wilde nemen. Alles ging goed, totdat mevr. Peghattie moest springen. Ze sprong bovenop de stok. Gelukkig had Pompedy de stok los gelaten, anders had ze haar handen wel heel erg kunnen bezeren.
Toen kwam het echte verhaal over de expeditieleden die niet mee wilden. De expeditieleden wilden niet met mevr. Peghattie mee, omdat er altijd wel iets verkeerd ging als zij bij de expeditie was.
Zo waren ze een keer op expeditie geweest op de Noordpool. Mevr. Peghattie had de kompassen bij zich. Op een gegeven moment was ze gevallen. Vlak bij haar lag een wak, en ja…… je raad het natuurlijk al….. al de kompassen zijn toen in het wak gevallen, en naar de bodem van de zee gezonken.
Een andere keer hadden ze de tenten opgezet. Mevr. Peghattie werd gevraagd om een kampvuur te maken. Ze had niet goed op de wind gelet, waardoor alle tenten in brand waren gevlogen.
Dat was de reden waarom niemand meer met mevr. Peghattie mee durfde. De Bevers vonden dat geen enkel probleem, en wilde heel graag met mevr. Peghattie op expeditie, dus nadat we onze dorst hadden gelest, en onze blazen hadden geleegd, gingen we een oefen expeditietocht doen.
We liepen naar de vijver die achter het clubhuis ligt, en ook nu ging er wat mis, want halverwege moesten we terug, omdat de weg overstroomd was. Vol goede moed liepen we dus de andere kant op van waar we vandaan kwamen. Uiteindelijk zagen Mark in het zand iets liggen. Hij haalde het tevoorschijn. Het was iets heel vreemds. Er zat een gouden ketting aan, en een soort puzzel van stukken hout met dezelfde vorm. Mevr. Peghattie kreeg deze om haar nek. Natuurlijk gingen we kijken of we nog meer konden ontdekken. Nou en er viel heel wat te ontdekken. Job vond dat we allemaal oude rommelmarkt spullen ontdekten. Er lag nl. een zak met verfafval, een oude basketbalnet, spullen van een openhaard en noem maar op. Maar ja, dat zijn spullen die een beetje erg zwaar waren om mee te nemen, dus hebben we die maar laten liggen.
Daarna gingen we terug naar het clubhuis. We hebben daar met mevr. Peghattie afgesproken dat we nog een grotere expeditie gingen doen, omdat er deze oefenexpeditie weinig verkeerd ging. Deze expeditie gaan we houden als we kamp hebben, omdat we dan 3 dagen de tijd hebben voor zo’n ontdekkingstocht.
Dat was de reden dat we nog even hebben zitten praten over het kamp wat in juni gaat plaats vinden. De Bevers kregen ook een boekje mee naar huis, met de gegevens over kamp en een paar leuke doe dingen erin.
Helaas was de morgen weer heel erg snel om, en namen we na het sluitingslied weer afscheid van elkaar. Met vriendelijke Scoutinggroetjes,
Het Beverteam |
Speltakken 
