Iedereen kwam lekker op zijn gemak naar scouting, gezien wel bijna iedereen het mailtje had gelezen dat die ochtend rondging. Daarin stond dat we pas rond half 2 op het clubhuis hoefde te zijn. De luiken gingen niet open, en koffie werd niet gezet, want we gingen op pad! Wel met de auto natuurlijk, want Elst ligt niet even om de hoek. Wel ging het geluid nog even aan in de ochtend, want die deed het ook pas sinds de vorige opkomst. Robin ging ook mee met ons, dus hadden we de luxe van 3 auto’s, alleen omdat scouting zo om het milieu denk, gingen we met zijn alle inclusief Robin in twee auto’s. paste ook goed, gezien er geen meiden bij waren, en Niek was er niet. Dus met zijn 8en in twee auto’s. 3 man begeleiding dan gerekend en 5 leden.

Lekker gezellig in de auto op weg naar Elst, moesten we nog even een tussenstop maken in Renswoude. Thom zijn vader had de sleutels dus hij reed ook nog mee in zijn eigen auto. Dan eindelijk op weg naar de gymzaal, en een half uurtje later was het zo ver! We waren er. Het was een best oude gymzaal, maar des al niet te min voor ons. Een nieuwe gymzaal zou niets voor ons zijn geweest. Thom zijn vader ging weer naar huis om te kijken of deze vrij was anders moesten we naar een andere gymzaal.

Er werd echt goed gespeeld, eerst werd besloten dat we maar volleybal gingen doen, dus moest er een net komen. Er lagen zon 3 netten, alleen de eerste was te klein, maar gelukkig paste het tweede net wel. Er werden snel teams gemaakt, en echt fanatiek gevolleybald. De punten maakte op een gegeven moment niets meer uit, het was veel te gezellig om serieus punten bij te houden. Na een tijdje waren we het toch wel een beetje zat en uitgeput, dus tijd om het net op te ruimen en even pauze te houden. We hadden lekkere dubbelfris in drie smaken en koekjes! Ook kwam Thom zijn vader nog even kijken hoe het ervoor stond. Aangezien we nog wel even wouden blijven vertrouwde hij ons de sleutels toe en ging naar huis.

Wij gingen daarna weer naar binnen om lekker zaalvoetbal te spelen. Er werden grote matten voor de ramen gelegd om die te beschermen tegen kanonskogels, en we hadden twee kleine matjes als goals. Er werd volop gevoetbald lekker wild en lomp maar wel erg gezellig natuurlijk! Wilbert bezeerde zijn pols nog, maar een beetje rustig aan doen en het was na een tijdje al weer minder pijnlijk. Ook van dit spel werd de score niet bijgehouden want het gaat om het plezier, en niet om de punten. Daarna nog eventjes trefbal met een grote mat in het midden die overeind moest blijven.

Toen was het tijd om weer om te kleden en naar huis te gaan.